Laban sa Katahimikan

Hindi ko alam kung ako lang ba, pero may mga araw na paggising ko pa lang ay parang pagod na ako. Para bang nakipaglaban ako buong magdamag, kahit wala naman akong natatandaang laban. Sabi ng iba, baka kulang lang sa tulog, baka iniisip ko lang. Pero paano kung may bigat na hindi basta matutulugan? Paano kung may hapdi na hindi alam kung saan nanggaling? Kung tutuusin, hindi lang ako ang ganito. Maraming kabataan ang tahimik na nakikipagdigma sa sarili nilang isip at damdamin. May mga ngiting pilit, may mga matang puno ng tanong, at may mga pusong halos sumuko na—kahit wala silang maisagot kung ano nga ba ang pinagmulan ng lahat. Ang masakit, madalas hindi ito napapansin. Mas madaling manahimik kaysa magpaliwanag. Mas madaling ngumiti kaysa umamin. Kaya’t patuloy ang laban, isang digmaan na walang pangalan, walang mukha, at walang kasaysayan—ngunit ramdam na ramdam. At dito ko napagtanto: minsan, hindi mo kailangang malaman ang sanhi para umalalay. Hindi mo kailangang intindihin lahat para makinig. Sapagkat ang simpleng pagdamay ay maaari nang maging sandata laban sa pinakamabigat na laban—ang digmaang hindi natin alam.