Kinabukasang Pag-asa

Noong gabing muntik na akong sumuko, tahimik ang lahat.

Hindi ako umiiyak. Hindi ako sumisigaw.

Parang nalunod ako sa sariling katahimikan—isang uri ng pagkalunod na walang tubig, walang ingay, pero may bigat.

Ang puso ko, pagod na pagod.

Ang isip ko, parang silid na walang ilaw.

Akala ko tapos na.

Akala ko wala nang silbi ang bukas.

Pero nang idilat ko ang mga mata kinabukasan, may liwanag na sumilip sa siwang ng kurtina.

Hindi malakas. Hindi nakasisilaw.

Pero sapat—sapat na para ipaalala na buhay pa ako.

At sa simpleng paghinga, nagsimula muli ang laban.

Hindi ito naging madali.

May mga araw na parang bundok ang bawat hakbang.

May mga umagang mabigat ang katawan,

at mga gabing hindi tumitigil ang tanong sa loob ng ulo.

Pero natutuhan kong huminga nang mas malalim.

Natutuhan kong humingi ng tulong—kahit mahirap, kahit nakakahiya, kahit hindi ko alam kung paano magsimula.

May mga kaibigan na tahimik lang na nakikinig.

May pamilya na hindi laging nagsasalita, pero naroon.

At may Diyos na akala ko’y lumayo, pero iyon pala’y nakayakap sa dilim.

Sinimulan kong magsulat. Hindi para maging magaling, kundi para mabuhay.

Bawat salita ay parang pag-iyak na walang luha.

Bawat pahina, paalala na may natitira pa akong lakas.

At sa bawat tuldok, may kaunting pag-asa.

Natutunan kong tanggapin na hindi lahat ng sugat ay kailangang mawala agad.

Ang iba, kailangang mahalin muna bago gumaling.

Ang iba, kailangang alagaan kahit masakit.

Ang iba, bahagi ng kwento ko—hindi bilang kahinaan, kundi bilang patunay na nabuhay ako.

Ngayon, tuwing naiisip ko ang gabing iyon, hindi na ako natatakot.

Dahil alam kong nakayanan ko—hindi dahil malakas ako,

kundi dahil pinili kong manatili kahit hindi sigurado kung may mananalo.

At sa bawat umagang dumarating, bitbit ko ang panibagong paniniwala,

Na ang buhay, gaano man kadilim, ay may liwanag na bumabalik—

basta’t may pusong handang maghintay, kahit pa sugatan, kahit pa pagod.